ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တုန္း ေက်ာင္းတုန္းက ျမန္မာစာ သင္တဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔ ေျမနီကုန္းမွာ ကား၀ပ္ေရွာ့သြားရငး္ ေတြ႔ျဖစ္လုိက္တယ္။ ဆရာကုိ မေတြ႔တာ သုံးႏွစ္နီးပါးေလာက္ရွိၿပီ။ ဆရာကလည္း တပည့္ဆုိးေလးေတြကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္ထင္ပါတယ္။ ေတြ႔ေတြျခင္းပဲ အားရပါးရ ဖတ္ၿပီးႏူတ္ဆက္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားက အေၾကာင္းေတြေမး သူလည္း ဒီက အေၾကာင္းေတြေျပာရင္း တစ္နာရီနီးပါးေလာက္ ၾကာသြားတယ္။ ေလဆိပ္က ၀ယ္လာတဲ့ ခ်ီးစ္ပတ္စ္ တစ္လုံးကုိ ဆရာနဲ႕ အိမ္မွာ အတူတူေသာက္ၾကတယ္။
ပထမေတာ့ဆရာကုိ ရွိန္တာေၾကာင့္ မေသာက္ပါဘူး။ ဆရာ့ကုိပဲ ငဲွ႔ေပး ကုိယ္က ေဘးနားကစကားေျပာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာလည္း ထေမးပါေတာ့တယ္။ မင္းက မေသာက္ဘူးလားတဲ့။ ကုိယ္ေသာက္ခ်င္ေနတာလည္းဆရာက သိတယ္ထင္ပါတယ္။ ေသာက္ေပါ့ကြ။ မင္းလည္း အသက္ျပည့္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ပဲ။ မာစတာ သြားတက္ေနတဲ့ေကာင္ပဲကြာ။ မင္းမွာ ဦးေႏွာက္ရွိပါတယ္။ မင္းရင္ထဲမွာ ငါ့ကုိ respect ရွိရင္ေတာ္ပါၿပီ။ ခ်ကြာတဲ့။
စကားေတြလည္း ဟုိးအရင္တုန္းကအေၾကာင္းေတြသာ ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္လုိ ဆုိးတဲ့အေၾကာင္းေတြေျပာ ရယ္လည္းရယ္။ ဆရာကျမန္မာစာ ဆရာဆုိေတာ့ ျမန္မာစာေပေတြအေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေျပာျပပါတယ္။ က်ေနာ္လည္းစကားေျပာေနရင္း က်ေနာ္တို႔ ဇတ္လုိက္ေက်ာ္ ဆုိးသူမ ခင္ဦးေမ အေၾကာင္းစဥ္းစားမိသြားတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ကြန္ျပဴတာကုိ ယူ သူ႔မ ဘေလာ့ဂ္ကုိ ဆရာ့ကုိျပလုိက္တယ္။ ဒါက ဘာလဲကြ။ ဘေလာ့ဂ္ပါဆရာ။
ဘေလာ့ဂ္ဂါဆုိတာဒါလားကြတဲ့။ က်ေနာ့္လက္ထဲက ေမာက္စ္ကုိ ဆြဲယူၿပီး ဆရာလည္းေတာင္ႏွိပ္ ေျမာက္ႏွိပ္ လုပ္ပါေတာ့တယ္။ ပါးစပ္ကလည္း တရြတ္ရြတ္နဲ႔။ ေခါင္းကလည္း တခါခါနဲ႔ ဆရာ့ၾကည့္ရတာ ဘာကုိ တစ္ခုခုကုိ အလုိမက်တဲ့ပုံေပါက္ေနတယ္။
ဒီေကာင္မက ဘယ္မွာေနတာလဲတဲ့။ အစမရွိ ရုတ္တရက္ၾကီး ထေမးေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဘာေျဖရမွန္းကုိ မသိဘူး။ ဘာလို႔လဲဆရာလုိ႔ ျပန္ေမးေတာ့ ဒီေကာင္မက ဘေလာ့ဂ္ဂါလားတဲ့။ သူ႔ကုိသူေတာ့ ဘေလာ့ဂ္လုိေတာ့ ေျပာတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ပေရာ္ဖတ္ရွင္နယ္ ဘေလာ့ဂ္ကုိ လုပ္တာပဲလုိ႔ သူေျပာတာပဲလုိ႔ ေျဖလုိက္တယ္။
ပါးစပ္ကေန ေတာက္ ကနဲ႔ ဆုိတဲ့ ေတာက္ေခါက္သံတစ္ခ်က္ထြက္လာတယ္။ ေနစမ္းမွာအုန္း ဒီေကာင္မက ဗမာစာမေရးတက္ဘူးလားတဲ့။ ဒီေကာင္မက ဗမာစာကုိ ေရးခ်င္သလုိ ေရးရေအာင္ သူ ဘာအဆင့္ရွိလုိ႔လဲတဲ့။ အမွန္တုိင္းေျပာရရင္ ခင္ဦးေမ ဘာအဆင့္ရွိလဲဆုိတာေတာ့မသိဘူး။ သူ႔ပုိစ့္ေတြကုိ ဖတ္လုိက္တုိင္း ေလေဘး အသုတ္ဆုိင္ ေတြအေၾကာင္းက အမ်ားသားဆုိေတာ့ သူ ဘယ္အဆင့္လဲ အမွန္တကယ္မသိပါဘူး။ ပုိစ့္တခ်ဳိ႕မွာ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္က လူတခ်ဳိ႕ကုိ ထမိန္တစ္ကြင္းေလာက္ လက္ေဆာင္ေပးလိုိက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ ေျပာၾကသားတဲ့။
က်ေနာ္လည္း အဲ့ဒီေလာက္ပဲသိတာပဲ ။ ရၿပီ ရၿပီတဲ့။ လက္ကေလး တကာကာ ေျပာရင္း ဆရာေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆုိးေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ေသာက္သုံးမက်တဲ့ မိန္းမပဲတဲ့။ ေရးထားတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း ဘာအဆင့္မွမရွိ။ အထူးသျဖင့္ ဗမာစာကုိ ေရးခ်င္သလုိေရးေနတာ အဆုိးဆုံးပဲတဲ့။ ဒီလုိ မိန္းမမ်ဳိေတြေပါ့ အမ်ဳိးဖ်တ္ သာသနာဖ်တ္ဆုိတာ။
ကုိယ္လုပ္တာ ဘယ္ေရာက္လုိ႔ေရာက္ေနမွန္းမသိ။ ကိုယ့္ကုိ ဘာမွန္းမသိတဲ့ မိန္းမမ်ဳိတဲ့။ က်ေနာ္လည္း ဆရာ့ပါးစပ္က ဒီမ်ဳိးေတြၾကားရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး အ့ံၾသမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာက လူေအး လူရုိးပါ။ သူမွန္တယ္ထင္ရင္ ပညာေရးမႈဴးေတာင္ ကိုင္တုတ္တဲ့လူစားမ်ဳိး။
ေနာက္ဆုံးက်ေနာ္လည္း ျပမိတဲ့အတြက္ မွားသြားတယ္ဆုိတာ သိလုိက္ရတယ္။
ပထမေတာ့ဆရာကုိ ရွိန္တာေၾကာင့္ မေသာက္ပါဘူး။ ဆရာ့ကုိပဲ ငဲွ႔ေပး ကုိယ္က ေဘးနားကစကားေျပာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာလည္း ထေမးပါေတာ့တယ္။ မင္းက မေသာက္ဘူးလားတဲ့။ ကုိယ္ေသာက္ခ်င္ေနတာလည္းဆရာက သိတယ္ထင္ပါတယ္။ ေသာက္ေပါ့ကြ။ မင္းလည္း အသက္ျပည့္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ပဲ။ မာစတာ သြားတက္ေနတဲ့ေကာင္ပဲကြာ။ မင္းမွာ ဦးေႏွာက္ရွိပါတယ္။ မင္းရင္ထဲမွာ ငါ့ကုိ respect ရွိရင္ေတာ္ပါၿပီ။ ခ်ကြာတဲ့။
စကားေတြလည္း ဟုိးအရင္တုန္းကအေၾကာင္းေတြသာ ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္လုိ ဆုိးတဲ့အေၾကာင္းေတြေျပာ ရယ္လည္းရယ္။ ဆရာကျမန္မာစာ ဆရာဆုိေတာ့ ျမန္မာစာေပေတြအေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေျပာျပပါတယ္။ က်ေနာ္လည္းစကားေျပာေနရင္း က်ေနာ္တို႔ ဇတ္လုိက္ေက်ာ္ ဆုိးသူမ ခင္ဦးေမ အေၾကာင္းစဥ္းစားမိသြားတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ကြန္ျပဴတာကုိ ယူ သူ႔မ ဘေလာ့ဂ္ကုိ ဆရာ့ကုိျပလုိက္တယ္။ ဒါက ဘာလဲကြ။ ဘေလာ့ဂ္ပါဆရာ။
ဘေလာ့ဂ္ဂါဆုိတာဒါလားကြတဲ့။ က်ေနာ့္လက္ထဲက ေမာက္စ္ကုိ ဆြဲယူၿပီး ဆရာလည္းေတာင္ႏွိပ္ ေျမာက္ႏွိပ္ လုပ္ပါေတာ့တယ္။ ပါးစပ္ကလည္း တရြတ္ရြတ္နဲ႔။ ေခါင္းကလည္း တခါခါနဲ႔ ဆရာ့ၾကည့္ရတာ ဘာကုိ တစ္ခုခုကုိ အလုိမက်တဲ့ပုံေပါက္ေနတယ္။
ဒီေကာင္မက ဘယ္မွာေနတာလဲတဲ့။ အစမရွိ ရုတ္တရက္ၾကီး ထေမးေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဘာေျဖရမွန္းကုိ မသိဘူး။ ဘာလို႔လဲဆရာလုိ႔ ျပန္ေမးေတာ့ ဒီေကာင္မက ဘေလာ့ဂ္ဂါလားတဲ့။ သူ႔ကုိသူေတာ့ ဘေလာ့ဂ္လုိေတာ့ ေျပာတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ပေရာ္ဖတ္ရွင္နယ္ ဘေလာ့ဂ္ကုိ လုပ္တာပဲလုိ႔ သူေျပာတာပဲလုိ႔ ေျဖလုိက္တယ္။
ပါးစပ္ကေန ေတာက္ ကနဲ႔ ဆုိတဲ့ ေတာက္ေခါက္သံတစ္ခ်က္ထြက္လာတယ္။ ေနစမ္းမွာအုန္း ဒီေကာင္မက ဗမာစာမေရးတက္ဘူးလားတဲ့။ ဒီေကာင္မက ဗမာစာကုိ ေရးခ်င္သလုိ ေရးရေအာင္ သူ ဘာအဆင့္ရွိလုိ႔လဲတဲ့။ အမွန္တုိင္းေျပာရရင္ ခင္ဦးေမ ဘာအဆင့္ရွိလဲဆုိတာေတာ့မသိဘူး။ သူ႔ပုိစ့္ေတြကုိ ဖတ္လုိက္တုိင္း ေလေဘး အသုတ္ဆုိင္ ေတြအေၾကာင္းက အမ်ားသားဆုိေတာ့ သူ ဘယ္အဆင့္လဲ အမွန္တကယ္မသိပါဘူး။ ပုိစ့္တခ်ဳိ႕မွာ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္က လူတခ်ဳိ႕ကုိ ထမိန္တစ္ကြင္းေလာက္ လက္ေဆာင္ေပးလိုိက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ ေျပာၾကသားတဲ့။
က်ေနာ္လည္း အဲ့ဒီေလာက္ပဲသိတာပဲ ။ ရၿပီ ရၿပီတဲ့။ လက္ကေလး တကာကာ ေျပာရင္း ဆရာေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆုိးေနတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ေသာက္သုံးမက်တဲ့ မိန္းမပဲတဲ့။ ေရးထားတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း ဘာအဆင့္မွမရွိ။ အထူးသျဖင့္ ဗမာစာကုိ ေရးခ်င္သလုိေရးေနတာ အဆုိးဆုံးပဲတဲ့။ ဒီလုိ မိန္းမမ်ဳိေတြေပါ့ အမ်ဳိးဖ်တ္ သာသနာဖ်တ္ဆုိတာ။
ကုိယ္လုပ္တာ ဘယ္ေရာက္လုိ႔ေရာက္ေနမွန္းမသိ။ ကိုယ့္ကုိ ဘာမွန္းမသိတဲ့ မိန္းမမ်ဳိတဲ့။ က်ေနာ္လည္း ဆရာ့ပါးစပ္က ဒီမ်ဳိးေတြၾကားရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး အ့ံၾသမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာက လူေအး လူရုိးပါ။ သူမွန္တယ္ထင္ရင္ ပညာေရးမႈဴးေတာင္ ကိုင္တုတ္တဲ့လူစားမ်ဳိး။
ေနာက္ဆုံးက်ေနာ္လည္း ျပမိတဲ့အတြက္ မွားသြားတယ္ဆုိတာ သိလုိက္ရတယ္။
